۶ دلو ۱۳۸۸ ساعت ۱۸:۲۵
اجلاس همسايگان افغانستان در استانبول؛ هست ها وبايدها منبع : خبرگزاری صدای افغان(آوا) - تهران - سرویس سیاسی |
 |
اجلاس استانبول كه بسياري از تحليل گران آن را مدخلي براي اجلاس لندن (كه قرار است با حضور كشورهاي مختلف، پنج شنبه هفته جاري در لندن تشكيل شود،) مي دانند، چندان موفق ارزيابي نمي شود كه علاوه بر دليل متذكره، چند عامل مهم ديگر نيز در عدم حصول يك نتيجه عملي از اين اجلاس و جلسات مشابه، خودنمايي مي كند
|
امروز به تاريخ 6 دلو، اجلاسي در شهر استابول كشور تركيه با شركت سران و نمايندگان كشورهاي همسايه افغانستان برگزار شد، كه نا امني هاي موجود و استمرار بحران هاي مختلف و ارائه راه حلي مناسب جهت حل و فصل آنها، هدف اصلي اين نشست عنوان شده است و همسايگان كشور افغانستان به حكم همسايگي وظيفه خود مي دانند تا به اين مشكلات بپردازند.
اما متاسفانه عوامل مختلفي موجب مي شود تا برپايي اين نشست ها، آن طور كه از آن انتظار مي رود نتايج قابل قبول و محسوسي نداشته باشد و بيشتر جنبه نمايشي به خود بگيرد كه از جمله مهم ترين آنها مي توان به دخالت قدرت هاي سلطه گر فرا منطقه اي اشاره نمود كه با دخالت در اين فرايند، سعي مي كنند تا نقش همسايگان و كشورهاي منطقه را در حل بحران افغانستان كمرنگ و يا حتي بي اثر كنند.
به همين دليل اجلاس استانبول كه بسياري از تحليل گران آن را مدخلي براي اجلاس لندن (كه قرار است با حضور كشورهاي مختلف، پنج شنبه هفته جاري در لندن تشكيل شود،) مي دانند، چندان موفق ارزيابي نمي شود كه علاوه بر دليل متذكره، چند عامل مهم ديگر نيز در عدم حصول يك نتيجه عملي از اين اجلاس و جلسات مشابه، خودنمايي مي كند.
يكي از مهم ترين عوامل عدم موفقيت اجلاس استانبول و اجلاس هاي مشابه كه با هدف حل بحران افغانستان تشكيل مي شود اين است كه اين نشست ها معمولا زاييده و برخاسته از مشكلات و چالشهاي چند ده ساله افغانستان خصوصا از زمان پس از اشغال اين كشور توسط آمريكا و متحدان غربي اين كشور نيست بلكه محور عمده اين نشست ها، معمولا نشان دادن حسن نيت كشور ميزبان و موارد مشابه است. مضافا بر اينكه اگر قرار باشد اين نشست ها به نتيجه عيني و قابل قبول ختم شود بايد در درجه اول بين قوميت ها و مذاهب و گرايشات مختلف سياسي موجود در افغانستان هماهنگي هاي لازم صورت پذيرد و سپس همسايگان محترم افغانستان و ساير كشورهايي كه احساس مي كنند در روند تحولات افغانستان مي توانند به نحوي ايفاي نقش نمايند، وارد عرصه شوند، مسئله اي كه به نحو نا مطلوبي ناديده گرفته شده و باعث گرديده كه عليرغم كثرت نشست ها و كنفرانس ها با موضوع افغانستان، نتيجه قابل قبولي عايد اين كشور و مردم آن نگردد.
عامل مهم ديگري كه در عدم دستيابي به نتيجه عيني از برپايي اين جلسات نقش مهم و اساسي دارد، ارزيابي غلط كشورهاي غربي در مورد اوضاع نابسامان داخلي افغانستان است به نحوي كه كشورهاي مغرور غربي هيچ گاه نخواستند حقيقت را بپذيرند و ديدگاه هاي مثبت برخي از همسايگان را در اين خصوص مد نظر قرار دهند و بروز همين مسئله باعث شده است تا با گذشت بيش از 8 سال از اشغال كشورمان، مبارزه با افراطي گري جاي خود را به امتيازدهي به افراطيون بدهد و بالطبع برگزاري اين نشست ها نيز به دليل عدم ارزيابي دقيق از مسائل داخلي، منتهي به سرانجام مشخصي نشود.
مسلما نمي توان اين مسئله را ناديده گرفت كه افغانستان دچار يك معضل بسيار اساسي است و آن همانا توسعه افراط در اين كشور است كه نتيجه مستقيم كاركرد سياست هاي غلط كشورهاي غربي در افغانستان است. از سوي ديگر مشكل ديگري كه خصوصا پس از برگزاري دور دوم انتخابات رياست جمهوري در افغانستان بروز كرده است، واگرايي و ايجاد فاصله بين نخبگان داخلي و عناصري است كه در چارچوب قانون اساسي در كشورمان فعاليت دارند كه معمولا در اين نشست ها به اين مسائل هيچ گونه توجهي نمي شود.
آخرين عامل كه سبب شده است برپايي اجلاس و نشست هاي مشابه استانبول بدون نتيجه مشخص و اجرايي پايان پذيرد، عدم وجود تفاهم و همگرايي و هم بستگي بين همسايگان افغانستان و يا كشورهايي است كه تصور مي كنند مي توانند به بحران داخلي افغانستان خاتمه بخشند.
واقعيت اين است كه كارنامه كشورهاي همسايه در طول سه دهه تحولات افغانستان، كارنامه قابل قبولي نبوده است هر چند برخي از آنها تلاش بيشتري را از خود نشان داده اند اما همواره نوساناتي در اين خصوص از سوي كشورهاي همسايه قابل مشاهده بوده است.
اگر كشورهاي همسايه به جاي پراكندگي در سياست ها و نظرات به دنبال هدف واحد امنيت و توسعه در افغانستان باشند و همواره با هماهنگي با هم اين سياست واحد را با راهبردهاي مشخص دنبال كنند و در قدم اول به عنوان پيش نياز اين گونه جلسات، در جستجوي تفاهم و همگرايي هر چه بيشتر و نزديك كردن ديدگاه ها باشند و در خصوص مسائلي همچون افغانستان به ارزيابي واحد برسند، هيچ گاه فضا و شرايط، براي مانور كشورهاي فرامنطقه اي و غربي ، آن چنان كه هم اكنون وجود دارد، فراهم نميشد و كشورهاي همسايه و منطقه خود به خود نقش و اهميت از دست رفته خود را در اين خصوص حفظ مي كردند، مسئله اي كه متاسفانه بيشتر به يك آرزوي دست نيافتني تبديل شده است.
لذا در مجموع مي توان اين چنين جمع بندي نمود كه اولا پيش نياز لازم براي برپايي اين جلسات كه همانا وحدت نظر و همگرايي و تفاهم است رعايت نمي شود، ثانيا مسائل و چالش هاي مهم داخلي افغانستان به فراموشي سپرده مي شود و نهايتا اينكه مداخله كشورهاي غربي و فرامنطقه اي مانع از به نتيجه رسيدن نشست هاي منطقه اي مي گردد.
نویسنده: حبیب توانا
اما متاسفانه عوامل مختلفي موجب مي شود تا برپايي اين نشست ها، آن طور كه از آن انتظار مي رود نتايج قابل قبول و محسوسي نداشته باشد و بيشتر جنبه نمايشي به خود بگيرد كه از جمله مهم ترين آنها مي توان به دخالت قدرت هاي سلطه گر فرا منطقه اي اشاره نمود كه با دخالت در اين فرايند، سعي مي كنند تا نقش همسايگان و كشورهاي منطقه را در حل بحران افغانستان كمرنگ و يا حتي بي اثر كنند.
به همين دليل اجلاس استانبول كه بسياري از تحليل گران آن را مدخلي براي اجلاس لندن (كه قرار است با حضور كشورهاي مختلف، پنج شنبه هفته جاري در لندن تشكيل شود،) مي دانند، چندان موفق ارزيابي نمي شود كه علاوه بر دليل متذكره، چند عامل مهم ديگر نيز در عدم حصول يك نتيجه عملي از اين اجلاس و جلسات مشابه، خودنمايي مي كند.
يكي از مهم ترين عوامل عدم موفقيت اجلاس استانبول و اجلاس هاي مشابه كه با هدف حل بحران افغانستان تشكيل مي شود اين است كه اين نشست ها معمولا زاييده و برخاسته از مشكلات و چالشهاي چند ده ساله افغانستان خصوصا از زمان پس از اشغال اين كشور توسط آمريكا و متحدان غربي اين كشور نيست بلكه محور عمده اين نشست ها، معمولا نشان دادن حسن نيت كشور ميزبان و موارد مشابه است. مضافا بر اينكه اگر قرار باشد اين نشست ها به نتيجه عيني و قابل قبول ختم شود بايد در درجه اول بين قوميت ها و مذاهب و گرايشات مختلف سياسي موجود در افغانستان هماهنگي هاي لازم صورت پذيرد و سپس همسايگان محترم افغانستان و ساير كشورهايي كه احساس مي كنند در روند تحولات افغانستان مي توانند به نحوي ايفاي نقش نمايند، وارد عرصه شوند، مسئله اي كه به نحو نا مطلوبي ناديده گرفته شده و باعث گرديده كه عليرغم كثرت نشست ها و كنفرانس ها با موضوع افغانستان، نتيجه قابل قبولي عايد اين كشور و مردم آن نگردد.
عامل مهم ديگري كه در عدم دستيابي به نتيجه عيني از برپايي اين جلسات نقش مهم و اساسي دارد، ارزيابي غلط كشورهاي غربي در مورد اوضاع نابسامان داخلي افغانستان است به نحوي كه كشورهاي مغرور غربي هيچ گاه نخواستند حقيقت را بپذيرند و ديدگاه هاي مثبت برخي از همسايگان را در اين خصوص مد نظر قرار دهند و بروز همين مسئله باعث شده است تا با گذشت بيش از 8 سال از اشغال كشورمان، مبارزه با افراطي گري جاي خود را به امتيازدهي به افراطيون بدهد و بالطبع برگزاري اين نشست ها نيز به دليل عدم ارزيابي دقيق از مسائل داخلي، منتهي به سرانجام مشخصي نشود.
مسلما نمي توان اين مسئله را ناديده گرفت كه افغانستان دچار يك معضل بسيار اساسي است و آن همانا توسعه افراط در اين كشور است كه نتيجه مستقيم كاركرد سياست هاي غلط كشورهاي غربي در افغانستان است. از سوي ديگر مشكل ديگري كه خصوصا پس از برگزاري دور دوم انتخابات رياست جمهوري در افغانستان بروز كرده است، واگرايي و ايجاد فاصله بين نخبگان داخلي و عناصري است كه در چارچوب قانون اساسي در كشورمان فعاليت دارند كه معمولا در اين نشست ها به اين مسائل هيچ گونه توجهي نمي شود.
آخرين عامل كه سبب شده است برپايي اجلاس و نشست هاي مشابه استانبول بدون نتيجه مشخص و اجرايي پايان پذيرد، عدم وجود تفاهم و همگرايي و هم بستگي بين همسايگان افغانستان و يا كشورهايي است كه تصور مي كنند مي توانند به بحران داخلي افغانستان خاتمه بخشند.
واقعيت اين است كه كارنامه كشورهاي همسايه در طول سه دهه تحولات افغانستان، كارنامه قابل قبولي نبوده است هر چند برخي از آنها تلاش بيشتري را از خود نشان داده اند اما همواره نوساناتي در اين خصوص از سوي كشورهاي همسايه قابل مشاهده بوده است.
اگر كشورهاي همسايه به جاي پراكندگي در سياست ها و نظرات به دنبال هدف واحد امنيت و توسعه در افغانستان باشند و همواره با هماهنگي با هم اين سياست واحد را با راهبردهاي مشخص دنبال كنند و در قدم اول به عنوان پيش نياز اين گونه جلسات، در جستجوي تفاهم و همگرايي هر چه بيشتر و نزديك كردن ديدگاه ها باشند و در خصوص مسائلي همچون افغانستان به ارزيابي واحد برسند، هيچ گاه فضا و شرايط، براي مانور كشورهاي فرامنطقه اي و غربي ، آن چنان كه هم اكنون وجود دارد، فراهم نميشد و كشورهاي همسايه و منطقه خود به خود نقش و اهميت از دست رفته خود را در اين خصوص حفظ مي كردند، مسئله اي كه متاسفانه بيشتر به يك آرزوي دست نيافتني تبديل شده است.
لذا در مجموع مي توان اين چنين جمع بندي نمود كه اولا پيش نياز لازم براي برپايي اين جلسات كه همانا وحدت نظر و همگرايي و تفاهم است رعايت نمي شود، ثانيا مسائل و چالش هاي مهم داخلي افغانستان به فراموشي سپرده مي شود و نهايتا اينكه مداخله كشورهاي غربي و فرامنطقه اي مانع از به نتيجه رسيدن نشست هاي منطقه اي مي گردد.
نویسنده: حبیب توانا
کد مطلب : ۱۵۶۰۱
 ارسال اين مطلب به دوستان |
 دريافت فايل مطلب |
 نسخه قابل چاپ |