خبرگزاری صدای افغان(آوا) ـ شلمچه: چشمها که میچرخد، تصویر از هزاران زائر مشتاقی میگوید که پیاده و سواره، با پای دل خود را به این نقطه رساندهاند. اما آنچه شلمچه را تماشاییتر کرده، دستهای گشادهای است که برای خدمت برخاستهاند؛ صدها موکب مردمی، از جمله موکبهای مهاجرین افغانستانی، بیوقفه و عاشقانه، در قامت میزبانانی خستگیناپذیر ظاهر شدهاند. بوی نان تازه، چای دبش، شربت خنک و غذای گرم، با نوای دلنشین مداحی در هم آمیخته و فضایی روحانی را رقم زده است. موکبها، تنها به فکر رفاه و تغذیه زائران نیستند؛ از خدمات درمانی گرفته تا برنامههای فرهنگی، همه چیز مهیاست تا زائر در این مسیر عاشقی، آرامش جسم و جان داشته باشد.
در میان این خیل خادمان، صحنههایی از همبستگی نقش میبندد که تماشایش دل را میلرزاند. برادران افغانستانی ما، همگام با خادمان ایرانی، با عشق به سیدالشهدا(ع) موکبهای خود را برپا کردهاند. آنها با افتخار و سری بالا، چای به دست میگردند و با همان لهجه شیرین، مهماندار زائران پابرهنه میشوند. اینجا مرزها محو شده است؛ قندیلهای وحدت، ایثار و برادری، زیر بیرق امام حسین(ع) یکییکی روشن میشوند تا تصویری بیبدیل از یک امت یکپارچه را به رخ بکشند.
شلمچه در این روزها فقط یک گذرگاه خاکی نیست؛ تجلیگاه فریاد یکپارچه «لبیک یا حسین(ع)» است که از حنجره ایرانی، افغانستانی و هر دلداده دیگری به آسمان بلند میشود.
گفتنی است این مرز، در ایام اربعین، بهطور ویژه به تردد زائران افغانستانی و سایر اتباع خارجی مقیم ایران اختصاص یافته است تا آنها نیز به آسانی راهی کربلای معلی شوند و قصه این دلدادگی را کامل کنند.