خبرگزاری صدای افغان (آوا) - کابل: بر اساس گزارش کمیسیون، ۱۰٬۹۸۴ مهاجر از طریق گذرگاههای تورخم در ولایت ننگرهار، سپین بولدک در ولایت قندهار، انگور اده و بهرامچه در ولایت پکتیکا از پاکستان به کشور بازگشتهاند. در همین حال، ۸٬۵۲۱ مهاجر از طریق گذرگاههای اسلام قلعه در ولایت هرات و راه ابریشم در ولایت نیمروز از ایران وارد کشور شدهاند.
کمیسیون افزود که از مجموع این مهاجران، ۱۱٬۸۰۳ نفر بهصورت رایگان به مناطق اصلی و زادگاههای خود انتقال یافتهاند تا فشار بر مناطق مرکزی و شهری کاهش یابد. همچنین برای ۲٬۴۵۳ خانواده کمکهای معیشتی و بشردوستانه ارائه شده و ۳۲۷ سیمکارت به صورت رایگان در اختیار مهاجران قرار گرفته است. ارزش مجموع کمکهای ارائهشده در این روز ۲۷٬۴۲۶٬۲۱۰ افغانی برآورد شده است.
این بازگشت گسترده در حالی اتفاق افتاده که مهلت تعیینشده توسط حکومت پاکستان برای خروج مهاجران دارای کارت ثبتنام در تاریخ ۳۱ اگست به پایان رسیده است. پس از این تاریخ، فشارها بر مهاجران افغانستانی افزایش یافته و گزارشها حاکی از موارد بازداشت، محدودیت رفتوآمد و نگرانیهای جدی در مورد اخراج اجباری است.
بر اساس گزارش کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد، از آغاز سال ۲۰۲۵ تاکنون بیش از ۲.۴ میلیون مهاجر افغانستانی از ایران و پاکستان به کشور بازگشتهاند. این نهاد هشدار داده که روند بازگشت اجباری، فشار بیسابقهای بر زیرساختهای انسانی، خدمات اجتماعی و منابع محدود کشور وارد کرده و ممکن است بحرانهای جدیدی در حوزههای سلامت، مسکن و آموزش ایجاد کند.
همچنین برخی منابع محلی گزارش دادهاند که به دلیل افزایش بازگشت مهاجران، شهرهای مرزی با ازدحام شدید و کمبود امکانات اسکان موقت مواجه شدهاند و ادارههای محلی برای مدیریت وضعیت مجبور به ایجاد کمپهای اضطراری شدهاند.
به باور آگاهان امور، افزایش بازگشت مهاجران از کشورهای همسایه نه تنها نشاندهنده فشارهای اقتصادی و اجتماعی در این کشورها است، بلکه چالشهای قابل توجهی برای مدیریت بحران انسانی در کشور ایجاد میکند. ناظران میگویند که در شرایطی که منابع محدود و زیرساختها توان پاسخگویی به نیازهای این جمعیت را ندارند، استمرار این روند میتواند به بحرانهای اجتماعی و انسانی تازهای منجر شود.
به گفته صاحبنظران، اقدامات حمایتی و ارائه کمکهای بشردوستانه ضروری است، در غیر این صورت بازگشت گسترده مهاجران ممکن است فشارها بر مناطق شهری و روستایی را افزایش داده و مشکلات معیشتی و امنیت غذایی را تشدید کند.