پیروزی ۲-۰ رئال مادرید مقابل ویارئال و صعود موقت کهکشانی‌ها به صدر لالیگا

خبرگزاری صدای افغان(آوا)_ورزشی: در فوتبال، فراموشی شمشیری دولبه است؛ همان‌گونه که شکست‌ها را از ذهن می‌زداید، موفقیت‌ها را نیز به‌سرعت به حاشیه می‌راند. جام‌ها به‌محض قرار گرفتن در ویترین‌ها، کم‌کم فراموش می‌شوند و اندوه‌ها نیز با چند پیروزی رنگ می‌بازند. رئال مادرید که به‌تازگی سه برد متوالی کسب کرده، شب را در قامت صدرنشین لالیگا به صبح رساند و نشانه‌هایی از عبور از فضای سنگین پس از دوران ژابی را بروز داد.

هرچند پروژه آربلوا هنوز در مرحله‌ای قرار دارد که می‌توان آن را «آزمایش عملی» دانست و اثبات کارآمدی‌اش زمان می‌طلبد، اما نتایج اولیه امیدوارکننده بوده است؛ به‌ویژه از نظر تعهد تیمی. رئال مادرید با انسجام و همدلی بازی کرد، اگرچه نمایش چشمگیری نداشت. در سوی مقابل، ویارئال همان تیمی بود که جایگاهش در جدول نشان می‌دهد؛ تیمی قدرتمند با پرس سنگین و تهاجمی که ضعف اصلی‌اش در ضربه نهایی نمایان شد.

مارسلینو، سرمربی ویارئال، رقابت‌های خود را هوشمندانه مدیریت کرد. او در دیدار سه‌شنبه مقابل آژاکس با استفاده گسترده از نیمکت‌نشینان، عملاً آن مسابقه را قربانی کرد، اما برابر رئال مادرید با ترکیب کامل به میدان آمد؛ دیداری که برای «زیردریایی زرد» اهمیت ویژه‌ای داشت. از ترکیب بازی قبلی تنها رناتو ویگا و مولیرو در جمع یازده نفر اصلی باقی ماندند و این انتخاب، امکان اجرای یک بازی کاملاً فیزیکی با ریتمی بالا و نفس‌گیر را فراهم کرد. بازیکنانی مانند میکائوتادزه نقش مهمی در این سبک ایفا کردند و در دقایق ابتدایی، فشار ویارئال از رئال بیشتر بود، هرچند موقعیت‌های جدی‌تر به سود کهکشانی‌ها رقم خورد.

آربلوا که در حال دفاع از جایگاه رئال مادرید در میان هشت تیم برتر اروپا است، در این دیدار نیز دست به تغییرات گسترده نزد و در ورزشگاه لاسرامیکا به همان بازیکنانی اعتماد کرد که پیش‌تر موناکو را شکست داده بودند. تنها تغییر، اجباری بود؛ شوامنی به دلیل محرومیت غایب شد و کارراس پس از رفع محرومیت به ترکیب بازگشت. این جابه‌جایی، کاماوینگا را به مرکز میدان بازگرداند؛ پستی که جایگاه تخصصی او محسوب می‌شود، هرچند نبود یک پیوت همراه، ناپایداری‌هایی را در بازی‌اش ایجاد کرده بود.

کاماوینگا پیش از پایان ربع نخست بازی، روی زمینی لغزنده توپ را مقابل جرارد مورنو از دست داد، اما آنچه را در نیمه نخست از دست داده بود، در نیمه دوم با عملکردی درخشان جبران کرد. رئال مادرید دیر وارد جریان مسابقه شد و حدود بیست دقیقه زمان برد تا نخستین موقعیت جدی خود را با حرکت فردی آردا گولر خلق کند؛ ضربه‌ای که به‌راحتی توسط دروازه‌بان مهار شد.

پرس رئال در این دیدار مقطعی بود؛ گاه با فشار بالا و گاه با عقب‌نشینی. این نوسان، چندان با دی‌ان‌ای تیم همخوانی نداشت و بازپس‌گیری‌های محدود توپ تنها به دو شوت کم‌اثر از سوی آردا گولر و کیلیان امباپه انجامید. در جناح چپ، پائو ناوارو موفق شده بود وینیسیوس را تا حد زیادی مهار کند، هرچند ستاره برزیلی یک ضربه کات‌دار خطرناک زد که از کنار تیر دروازه عبور کرد. پاپه گِیه نیز با انرژی بالای خود، اجازه عرض‌اندام چندانی به گولر نداد، هرچند یک شوت او نیز دقت لازم را نداشت.

در دقیقه ۴۷، کیلیان امباپه قفل دروازه ویارئال را شکست و گل نخست رئال مادرید را به ثمر رساند. پس از این گل، جریان بازی به سود کهکشانی‌ها تغییر کرد و آن‌ها مالکیت و حضور بیشتری در زمین داشتند، هرچند ویارئال همچنان خطرناک باقی ماند. یک ضربه آزاد هوشمندانه از سوی پارخو و پاس زمینی او به جرارد مورنو، زیردریایی‌ها را تا آستانه گل تساوی پیش برد، اما مهاجم ویارئال فرصت را از دست داد.

با قرار گرفتن بازی در سراشیبی، مارسلینو دست به تغییرات تهاجمی زد و بازیکنانی چون په‌په، تانی و آیوزه را وارد میدان کرد. در سوی مقابل، آربلوا نیز ماستانتونو را با گونزالو تعویض کرد تا انرژی تازه‌ای به خط حمله بدهد. در این دقایق، کاماوینگا به ستون فقرات تیم تبدیل شد و حتی با یک پاس تماشایی، امباپه را در موقعیت گل قرار داد که این فرصت از دست رفت.

در نهایت، ویارئال برای جبران نتیجه جلو کشید، اما این ریسک به ضررش تمام شد. کیلیان امباپه که همچنان تهدید اصلی خط دفاعی میزبان بود، یک ضربه پنالتی به دست آورد و خودش آن را با ضربه‌ای به سبک پاننکا تبدیل به گل کرد تا رئال مادرید با پیروزی ۲ بر صفر، لاسرامیکا را ترک کند و به‌طور موقت در صدر جدول لالیگا قرار گیرد.