طلای سفید در حصار خام‌فروشی؛ ثروت نهفته در پشم افغانستان و ضرورت انقلاب در صنعت ریسندگی

خبرگزاری صدای افغان (آوا) - کابل: صنعت مالداری افغانستان با تکیه بر نژادهای خاص گوسفند، پشمی تولید می‌کند که به دلیل استحکام، شفافیت و طول الیاف، در بازارهای جهانی بی‌رقیب است. اما چرخه اقتصادی این محصول در حال حاضر با یک خلاء بزرگ روبروست: «صنعت پردازش و ریسندگی».

مزیت‌های استراتژیک پشم داخلی:
نژادهای قره‌قل و غلجایی پشمی تولید می‌کنند که بهترین گزینه برای بافت قالین‌های نفیس و صنایع دستی لوکس است. این نوع پشم به دلیل رنگ‌پذیری عالی و مقاومت بالا، در بازارهای اروپایی و کشورهای همسایه تقاضای بسیار بالایی دارد. با این حال، به دلیل نبود فابریکه‌های مدرن، ارزش افزوده این محصول نصیب کشورهای همسایه می‌شود که پشم خام ما را خریداری و پس از تبدیل به نخ، دوباره به بافندگان داخلی می‌فروشند.

اثرات اقتصادی ایجاد فابریکه‌های ریسندگی:
۱. کاهش هزینه‌ها: تولید نخ در داخل می‌تواند قیمت تمام‌شده قالین و محصولات نساجی را تا ۳۰ درصد کاهش دهد.
۲. ارزش‌آفرینی: تبدیل پشم خام به نخ معیاری، ارزش اقتصادی این محصول را چندین برابر می‌کند.
۳. تنوع محصول: با تولید نخ‌های باکیفیت، زمینه برای تولید انبوه گلیم، شال‌های پشمی (پتو)، کمپل‌های سنتی و لباس‌های زمستانی لوکس فراهم می‌شود.

اشتغال‌زایی و توسعه روستایی:
ایجاد زنجیره تولید از پشم تا محصول نهایی، پتانسیل ایجاد هزاران فرصت شغلی را دارد. این صنعت به‌ویژه در مناطق روستایی می‌تواند برای زنان و جوانان که ستون فقرات کارگاه‌های قالین‌بافی و ریسندگی سنتی هستند، منبع درآمد پایدار ایجاد کند.

بازار هدف و چشم‌انداز صادرات:
بازار داخلی افغانستان با هزاران کارگاه قالین‌بافی، تشنه نخ‌های باکیفیت و ارزان است. از سوی دیگر، با معیاری‌سازی تولیدات، محصولات پشمی افغانستان می‌توانند برند جهانی خود را در بازارهای اروپایی و خاورمیانه تثبیت کنند. سرمایه‌گذاری در بخش فابریکه‌های مدرن ریسندگی، نه‌تنها از خروج اسعار جلوگیری می‌کند، بلکه افغانستان را به قطب تولید نخ و محصولات نساجی پشمی در منطقه تبدیل خواهد کرد.

تحلیلگران اقتصادی بر این باورند که حمایت از سکتور خصوصی برای ایجاد این فابریکه‌ها، سریع‌ترین راه برای خودکفایی در صنعت نساجی و تقویت صادرات غیرنفتی کشور است.