پارادوکس اینترِ کیوو؛ سلطنت بی‌چون و چرا در ایتالیا و سقوط ناباورانه در اروپا

خبرگزاری صدای افغان (آوا) - سرویس بین‌الملل: امشب ورزشگاه جوزپه مه‌آتزا آماده برپایی جشن قهرمانی است. شاگردان کریستین کیوو در صورت برتری مقابل پارما، رسماً بر قله فوتبال ایتالیا تکیه خواهند زد. با این حال، پشت پرده این موفقیت داخلی، پرسش‌های عمیقی درباره کیفیت مربیگری کیوو و تفاوت سطح بازی این تیم در دیدارهای بزرگ وجود دارد.

نوسازی ترکیب و گذار از عصر اینزاگی:
کریستین کیوو که پس از جدایی غیرمنتظره سیمونه اینزاگی به مقصد عربستان، سکان هدایت افعی‌ها را برعهده گرفت، توانست ساختار منسجم این تیم را حفظ و مدرن‌سازی کند. او با تکیه بر بازیکنانی نظیر پیوتر زیلینسکی که در سیستم او به یک مهره کلیدی در کنار بارلا و چالهان‌اوغلو تبدیل شده، و همچنین استفاده هوشمندانه از یان بیسک در قلب خط دفاعی ۳۸ ساله اینتر، روند نوسازی تیم را آغاز کرده است.

آمار متناقض؛ قدرت‌نمایی مقابل کوچک‌ها، ضعف در برابر بزرگان:
تحلیل داده‌های فصل نشان می‌دهد که ثبات اینتر در کسب امتیاز از تیم‌های پایین جدول، عامل اصلی صدرنشینی آن‌ها بوده است. با این حال، نراتزوری در تقابل با چهار تیم برتر جدول (ناپولی، آث میلان و یوونتوس) تنها یک پیروزی کسب کرده است. این ضعف در بازی‌های بزرگ، در لیگ قهرمانان اروپا به شکلی فاجعه‌بار نمایان شد.

فاجعه بودو گلیمت؛ زخمی که به زودی التیام نمی‌یابد:
بزرگترین انتقاد وارده به کیوو، حذف زودهنگام از اروپا است. اینتر که فصل گذشته تا فینال لیگ قهرمانان پیش رفته بود، امسال نه تنها به جمع هشت تیم برتر راه نیافت، بلکه در مرحله پلی‌آف مقابل تیم نروژی «بودو گلیمت» هم در خانه و هم در خارج از خانه شکست خورد تا یکی از تلخ‌ترین صفحات تاریخ اروپایی این باشگاه رقم بخورد.

چشم‌انداز فصل آینده:
اگرچه فتح اسکودتو و احتمال کسب جام حذفی (در فینال مقابل لاتزیو) دستاوردی ارزشمند برای مربی جوانی چون کیوو محسوب می‌شود، اما مدیریت اینتر به خوبی می‌داند که برای فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۷، دیگر قهرمانی در لیگ ضعیف ایتالیا کافی نخواهد بود. نوسازی خط دفاعی با گزینه‌هایی همچون «طارق محرموویچ» و بازگشت به جمع مدعیان اصلی اروپا، آزمون واقعی کیوو در سال آینده خواهد بود.