رنج مشترک و مقاومت مشترک؛ چگونه فلسطین به نقطه اتصال وجدان امت اسلامی تبدیل شد؟

اما در جهان اسلام، آرمان فلسطین همیشه محور توجه بوده است؛ هرچند شدت و قلت توجه به این مسئله نیز متأثر از رویدادهای واقع‌شده در فلسطین بوده است.
اما چطور شد که با به‌درد آمدن فلسطین، پیکر جامعه اسلامی نیز به درد آمد و به رعشه افتاد؟
 
قداست سرزمینی که در قلب مسلمانان جای دارد
سرزمین فلسطین به دلایل مختلفی، همچون وجود مسجدالاقصی، نخستین قبله مسلمانان، وجود مدفن تعدادی از انبیای الهی، احادیث در باب فضیلت فلسطین از جانب پیامبر(ص) و حضرت علی(ع)، و نیز به‌دلیل اینکه مسجدالاقصی محل عروج پیامبر گرامی اسلام(ص) بوده است، در نزد مسلمانان جایگاه ویژه‌ای دارد.
همچنین به‌طور کلی، از سرزمین فلسطین در قرآن کریم به‌عنوان «ارض مقدسه» و «ارض مبارکه» یاد شده است که خود بر تقدس این سرزمین دلالت دارد.
 
از خرید محدود زمین تا غصب یک سرزمین
حدود ۸۰ سال قبل، صهیونیست‌ها در مجموع حدود ۵ تا ۷.۵ درصد از اراضی فلسطین را خریداری نمودند؛ اما مدتی بعد، با همین بهانه، مالکیت تقریباً ۷۸ درصد این سرزمین مقدس را غصب نمودند و به این ترتیب، در این مکان غصب‌شده، شبه‌پادگانی و به زعم و وهم خودشان کشوری به اسم اسرائیل را ایجاد کردند.
از همان زمان، جهان اسلام بر این مسئله حساس بود و حداقل یکی از علت‌های درگیری‌های میان اسرائیل و اعراب نیز همین مسئله بود.
 
روز قدس؛ میراث ماندگار امام خمینی(ره)
آرمان فلسطین در اندیشه حضرت امام خمینی(ره) نیز برجسته بود. از برجسته‌ترین اقدامات ایشان در حمایت از فلسطین، طرح و نام‌گذاری آخرین جمعه ماه مبارک رمضان به عنوان «روز قدس» بود.
در تقویم اسلامی، جمعه آخر ماه مبارک رمضان را به نام «روز قدس» می‌شناسند. در این روز، در اقصی‌نقاط جهان، تجمعات و محافلی در حمایت از مردم مظلوم فلسطین برگزار می‌شود. اوج آرمان فلسطین را در این روز، در خیابان‌های جمهوری اسلامی ایران می‌توان دید؛ جایی که تجمعات گسترده و گاه چند کیلومتری در شهرهای بزرگی همچون تهران و مشهد برگزار می‌شود.
 
از همدردی تا اقدام؛ بیداری که مرز نمی‌شناسد
به مرور زمان و با شدت گرفتن رنج و جنایت در فلسطین، توجه مسلمانان و آزادگان جهان به این مسئله بیش از پیش افزایش یافت. این همدردی تنها در ابراز احساسات خلاصه نماند؛ از برگزاری تجمعات و ارسال کمک‌های بشردوستانه گرفته تا فعالیت در فضای مجازی و حمایت از مردم فلسطین و جریان‌های مقاومت، جلوه‌های مختلفی از این همدردی شکل گرفت. حتی اقدام هارون بوشنل، نظامی آمریکایی که در اعتراض به جنگ غزه دست به خودسوزی زد، نشان داد که این مسئله در مواردی از مرزهای دینی و جغرافیایی نیز فراتر رفته است.
به این ترتیب، فلسطین به‌تدریج از یک مسئله صرفاً منطقه‌ای فراتر رفت و به معیاری برای سنجش مواضع افراد، جریان‌ها و حتی دولت‌ها تبدیل شد. می‌توان گفت یکی از مهم‌ترین جلوه‌های این همگرایی، شکل‌گیری نوعی بیداری و حساسیت عمومی در جهان اسلام و در میان بسیاری از آزادگان جهان نسبت به مسئله فلسطین بود.
 
شهدای مقاومت؛ سرمایه‌هایی که با خون خود راه را روشن کردند
در تاریخ معاصر نیز چهره‌هایی همچون سید حسن نصرالله(ره)، که حمایت از فلسطین را بخش مهمی از گفتمان خود قرار داده بودند، در میان بخش‌هایی از جهان اسلام و حتی فراتر از آن، محبوبیت قابل توجهی یافتند. همچنین حمایت از فلسطین، یکی از عوامل مهم در شکل‌گیری نگاه مثبت بخشی از افکار عمومی جهان اسلام به جمهوری اسلامی ایران و رهبران آن بوده است.
هرچند صهیونیسم جهانی، به‌منظور ایجاد خدشه در نگاه مسلمانان نسبت به جمهوری اسلامی ایران به علت حمایت آن از فلسطین، شایعات متعددی جهت شبهه‌افکنی نشر و پخش کرده است، اما این تلاش‌ها نتوانسته است حمایت جمهوری اسلامی از فلسطین را از مواضع رسمی و عملی آن جدا کند. در نهایت نیز شهادت رهبر شهید انقلاب و ده‌ها تن از فرماندهان ارشد جمهوری اسلامی، در دفتر تاریخچه اسلام حک شد و آنان با خون خودشان حمایت تمام خود را ثابت کردند؛ رحمهم‌الله جمیعاً.
 
رنجی که برکت شد
با این همه، نباید هزینه این بیداری و توجه جهانی را فراموش کرد. بخش بزرگی از این آگاهی در سایه سال‌ها رنج، آوارگی، شهادت، مجروحیت و محرومیت مردم فلسطین شکل گرفته است. از این منظر، فلسطینیان تنها قربانیان یک بحران طولانی نبوده‌اند؛ بلکه ایستادگی و مقاومت آنان، مسئله فلسطین را در وجدان عمومی جهان زنده نگه داشته است.
و من حیث یک آزاده و یک مسلمان، لازم است از هر فرد یا گروهی که حامی فلسطین بوده است، سپاس‌گزاری نمود.
در آخر، لازم است یادآوری شود که هرچند ظلم فراوانی در حق مردم فلسطین صورت گرفته و روان هر آزاده‌ای را می‌آزارد، اما این رنج، برکاتی نیز داشته است؛ یکی از بزرگ‌ترین آن‌ها، بیداری جهان اسلام در پی مجاهدت و جان‌فشانی عزیزان فلسطینی بوده است.
و به راستی که:
«بنی‌آدم اعضای یک پیکرند...»