خبرگزاری صدای افغان (آوا) 9 اسد 1398 ساعت 18:02 https://www.avapress.com/fa/article/189290/آن-چه-مرا-می-کشد-بی-تفاوتی-نه-سلاح-دشمن -------------------------------------------------- عنوان : آن‌چه مرا می‌کشد؛ بی‌تفاوتی است، نه سلاح دشمن! -------------------------------------------------- متن : آن چه در کشور موج می زند و گسترده تر می شود، نفاق سیاسی و اجتماعی است که باعث و بانی ناامنی چند دهه می باشد. شیره گروهی مثل طالبان برگرفته از شاخ و برگ یک درخت نامیمون به اسم وهابیت رادیکال می باشد که بر شهروند افغانستانی تحمیل شد و تبدیل به یک ایدئولوژی قابل پذیرش در قشر بی سواد جامعه گشت. این شهروند در نهایت از خود، کشور و مردمش بیگانه شده و از قدرت درخت نفاق، برای بیگانگان جنگید. گروه القاعده با استفاده از فرصت و چتر حمایتی که طالبان در خاک افغانستان در اختیار این گروه قرار داد، تا جایی پیش رفت که در همکاری با سیستم دیگری به اسم القاعده، وارد ابرقدرت ترین کشور جهان شد و با تسخیر چند فروند هواپیمای مسافری، برج های تجارت جهانی و وزارت دفاع را مورد هدف قرار دادند و با این مقدمه، باعث و بانی تجاوز به کشوری بی دفاع توسط دولت تزویر و تکفیر آمریکا گردیدند و چه تلخ است این استراتژی از قبل توسط خود آمریکا ریخته شده است. اکنون 19 سال می گذرد، اطرافم را می نگرم، یادم است رسانه ها در پی تبلیغ این تیتر بودند: "آمریکا برای مبارزه با تروریستان وارد افغانستان شده است". آیا تروریست ها واقعا قدرتمندتر از یک ابرقدرت جهانی هستند که علاوه بر حمله در کشوری فوق تکنالوژی و دارنده پیچیده ترین سیستم استخباراتی، آن را بعد از 19 سال جنگ، زمین گیر کرده است؟ یا نه، طالبان و القاعده همان طوری که بهانه ورود آمریکا شدند، تنها نقش موش در مقابل گربه را داشته که نه شکست می خورد و نه جز تخریب چیزی به ارمغان نمی آورد؟ در شرایط کنونی هم برای آینده این کشور و منافع شان پشت درهای بسته توافق می کنند؛ توافقی که نه ملت و نه دولت در آن سهیم است. مشکل این همه نابسامانی و جهالت بی تفاوتی است. اگر در این کشور معلم موجود می بود و معلمی می کرد؛ اگر معلمان شاگردان خود را درست تفهیم می کردند تا عالم شوند و اگر عالمان، درست تبلیغ می کردند تا جامعه ای پویا می گشت، جامعه پویا خود، ملت و کشورش را به تعالی می رساند. یکی از روحیاتی که مرده و باید احیا گردد، روحیه بی تفاوت نبودن و اصلاح گری است؛ چنانچه قرآن تاریخ را همین گونه برای صیانت زمین بیان می کند؛ "و لولا دفع الله الناس بعضهم ببعض لفسدت الارض"( بقره/ ۲۵۱ ) اگر خداوند برخی از مردم را به وسیله برخی دیگر دفع نمی کرد، قطعا زمین تباه می گردید. بنابراین، اگر ملت افغانستان دست از بی تفاوتی نسبت به سرنوشت شان برندارند و در پی اصلاح گری در بین مردم، برای پیدا کردن بصیرت و آگاهی و پیشنهاد و انتقاد از دولت برای اصلاح امورات کشوری نباشد، هر آینه کشور از بحرانی که فعلا دامن گیر آن شده است، نجات نخواهد یافت؛ بلکه بحران های اجتماعی دیگری را هم تجربه خواهیم کرد. این اصصلاح اصلاح گری و بی تفاوت نبودن از آن در اسلام به عنوان امر به معروف و نهی از منکر یاد می شود که در بین یک جامعه باید وجود داشته باشد. در روایتی از پیامبر اکرم(ص) چنین آمده است که وقتی عده ای سوار بر یک کشتی می شوند و فردی از آن ها شروع به سوراخ کردن کشتی می کند، اگر افراد دیگر بی تفاوتی نشان دهند، قطعا همه غرق خواهند شد. پیامبر اکرم(ص) می فرمایند: "ان اللَّه عزوجل لا یعذب العامة بعمل الخاصة حتى یروا المنكر بین ظهرانیهم و هم قادرون على ان ینكروه فاذا فعلوا ذلک عذب الله الخاصه و العامه؛ خداوند هرگز عموم را به خاطر عمل گروهی خاص مجازات نمی کند، مگر آن زمان که منکرات در میان آن ها آشکار گردد و توانایی بر انکار آن داشته باشند، در عین حال سکوت کنند، در این هنگام خداوند آن گروه خاص و همه توده اجتماع را مجازات خواهد کرد". بنابر این بی تفاوتی و نداشتن امر به معروف و نهی از منکر در یک جامعه باعث نابودی آن جامعه خواهد گشت. این که که ما در یک جامعه مرده متحرک قرار گرفته ایم را می شود در سخن حضرت علی(ع) نیز مشاهده کرد. ایشان می فرمایند: "من ترک انکار المنکر بقلبه و لسانه فهو میت بین الاحیاء؛ آن کس که با قلب و زبان به نهی از منکرات نپردازد، مرده ای است در میان زندگان". حقیقت محض آن است که ما یک جامعه مرده هستیم که نه ملت و نه کشور برای مان اهمیتی دارد. اگر هم جایی دهن باز می کنیم، از روی احساسات است؛ نه عمل و این گونه است که سکان کشور به دست ظالمان است و هر ظلمی بخواهند، بر این ملت و کشور تحمیل می کنند. راه حل ما امروز در یک نبرد تاریخی به سر می بریم. تعارف ندارد. سازشکاری و بی تفاوتی یعنی مشارکت در مقاصد شوم دشمن، و این همان چیزی است که قرآن، حدیث، سنت و سیره رسول اکرم(ص) و ائمه معصومین(ع) آن را محکوم می کند. نیاز امروز ما یک خیزش انقلابی برپایه عقل و منطق، دانش و بینش و فرهنگ و جهاد است و در عین حال کوبنده و قاطع علیه دشمنان اسلام. اگر به هوش نباشیم و میدان را به دشمن و عوامل او بسپاریم، جز خسران و ندامت، دست آوردی نخواهیم داشت. حضور در بین تشکلات فرهنگی اجتماعی یکی از راه حل های بحران موجود است که باید به صورت جمعی با این رذائل سیاسی فرهنگی مبارزه کرد و هیچ کاری به صورت فردی پیش نخواهد رفت. لازم است که به صورت جمعی پیش رویم. گاهی ممکن است به صورت فردی کاری را انجام دهیم، همانند بلند کردن وزنه سنگین، اما نیاز به قدرت و انرژی مضاعف و هزینه زیاد دارد که می شود آن را به راحتی به صورت جمعی بلند کرد. هم چنین ما در عصر جهش های تکنولوژیک، در یک شرایط رقابتی سنگین در همه عرصه های اقتصادی، فرهنگی و سیاسی قرار داریم. در شرایطی که رقبا با استفاده از بهره فعالیت های جمعی، پروژه های بزرگی را اجرا می کنند، همانند ناتو در افغانستان و بدین وسیله سلطه خود را بر جهان می افزایند، بی تفاوتی نسبت به فواید کار جمعی می تواند موقعیت ما را در جهان تضعیف کند؛ که چنان که این مورد بر افغانستان صدق می کند، ما در جهان جایگاه خاصی نداریم؛ نه سیاست درستی داریم و نه اقتصاد چشم گیر، و این به خاطر بی تفاوتی و کار جمعی نکردن ملت است. علاوه بر این که بدون فعالیت های گروهی آگاهانه و هماهنگ، ممکن است ما کار یک دیگر را خنثی، تخریب و یا تکرار کنیم. مزایای کار گروهی : ۱. هم فکری و تقویت اندیشه ها؛ در این مورد افراد وقتی وارد تبادل افکار می شوند، در نتیجه باعث ازیاد معلومات خواهد گشت. ۲. هم دلی و تقویت انگیزه ها؛ هر فرد مفرد، مادامی که تکیه گاهی داشته باشد، انگیزه های بیشتری برای فعالیت خواهد داشت و جمع، تکیه گاه خوبی برای یک فرد در جامعه است. ۳. بالا رفتن همت ها؛ انسان به صورت فردی هیچ وقت به اهداف بزرگ و والا نمی اندیشد، زیرا قدرتی را در خود نمی بیند که به آن دست پیدا کند؛ بر خلاف فعالیت جمعی که انسان خود را قدرتمند و دارای قوه رسیدن به اهداف بزرگ می بیند. ۴. تربیت نیرو؛ کار جمعی باعث تقویت افکار، تصحیح افکار افراد یک تشکیلات و در نتیجه باعث تقویت افراد زبده در جامعه می شود. لذا آن چه یک ملت را به پویایی می رساند، بی تفاوت نبودن نسبت به ملت است و بی تفاوتی یعنی کار، انتقاد و پیشنهاد برای اصلاح جامعه که اگر این فعالیت به صورت جمعی و تشکیلاتی باشد، ثمره خوبی خواهد داشت. نویسنده: عباس نادری