پوښتنه: ولې مذهبي ټولنې د ترهګریزو بریدونو هدف ګرځي؟
دا پوښتنه له دوو لیدلورو څخه ځواب کیدی شي:
لومړی: د مذهبونو ترمنځ د سیالۍ عمومي منطق
که موږ د نړۍ د مذهبونو په لویه کچه بحث ته وګورو، ځواب په دې وړاندیز کې دی چې هیڅ مذهب ځان د بل مذهب په پرتله مات او ټیټ نه ګڼي. دا ژورې ریښې لرونکې مذهبي بدبینۍ یوه دایمي پدیده ده او د انسانیت د نړۍ د نجات ورکوونکي (صلی الله علیه وسلم) د ژمنې ورځې پورې به دوام وکړي.
د مثال په توګه، بودایان، د اسلام سره د دوی د تاریخي تجربې له امله، د مسلمانانو څخه ناامنه او ویره احساسوي. دا ورته پس منظر دوی تل چمتو ساتي چې د هر ګواښ په وړاندې د خپل مذهبي حرمت دفاع وکړي. د دې ذهنیت پایله په هند او ځینو نورو هیوادونو کې د مسلمانانو او حتی نورو غیر مسلم مذهبونو سره دوره ای شخړې دي. پدې نظر کې، د "نورو" مذهبي ټولنو برید کول د ګواښ د مخنیوي او غوره والي ثابتولو لپاره غبرګون دی.
دوهم: د شیعه ګانو ستراتیژیک موقعیت او د حسیني غورځنګ څخه د دښمنانو ویره
خو که چیرې موضوع د اهل بیت علیهم السلام د عصمت او پاکوالي د ساتنې پیروان وي، نو لیدلوری او تګلاره یې په بشپړه توګه توپیر لري، او د جعفري شیعه فرقې دریځ هم د نورو فرقو څخه خورا توپیر لري. د جعفري (دوولسم) فرقې پیروان تل یو ځانګړی خطاب او محور درلود، او حتی د امام زمان (ع) د غیبت په وخت کې، دوی د سرچینې او حوالې پرته نه دي پاتې شوي، او د ګډوډۍ په شور او غوغا کې یې خپل دریځ او محور ساتلی دی.
د کربلا د غمجنې او جذباتي پیښې وروسته، حسیني شعارونه او د ماتم مراسم خورا پراخ شول. نن ورځ، د امام حسین (ع) او د هغه د ملګرو د مقام یاد په ټوله نړۍ کې د محرم او صفر په میاشتو کې ترسره کیږي. د حسیني غورځنګ د مثبتو اغیزو ترویج او د اربعین د لاریون حیرانونکې ودې او مقدسو زیارتونو ته د حاجیانو زیاتوالي ژوره اغیزه پریښوده. بې له شکه، دا مخ په زیاتیدونکی عظمت او پراختیا دښمنان هڅوي او ویروي او دوی دې ته اړ باسي چې د دې مذهبي ټولنو په وړاندې پوځي جوړښتونه او ترهګریزې ډلې جوړې کړي.
پدې ډګر کې، د ځواکونو سمون په دوه ابعادو کې شکل اخلي: له یوې خوا، د مختلفو شیعه ادرسونو څخه د اسلام د سرتیرو د سیمو پراختیا او له بلې خوا، غیر شیعه ګان چې د افراطي او شیعه ضد ډلو څخه جوړ دي چې د خپلو پیروانو په ذهنونو کې د انحراف کلتورونو او ځان جوړ شوي بدعتونو په ترویج سره، د دوی په اجنډا کې د دې نفوذ سره یو ډول مخالفت لري.
ځینې راڅرګندېدونکي فرقې چې فکري سرچینه یې د کفري ادارو څخه سرچینه اخلي د تاریخي کرکې له امله د شیعه مذهب په وړاندې فتواګانې ورکوي. د دې دښمنیو ریښې د خلیفه ګانو وروسته دورې ته ځي، چې جزئیات یې د تاریخ په کتابونو کې ثبت شوي دي. له بده مرغه، دا ناپوهي تر نن ورځې پورې دوام لري، او د وهابیت او معاصرو ترهګرو ډلو لخوا د عامه افکارو په بدلون سره، د "سلفیزم" په نوم یوه ناوړه پدیده رامینځته شوې ده. دا رجحان د حق لارې په وړاندې د باطل دریځ رامینځته کوي، او د دې بدبختانه پایلې پایله د بې ګناه خلکو، په ځانګړي توګه د حق لارې پیروانو د ژوند ویجاړول دي. په خپل وهم کې، دا خلک د شیعه ګانو په وړاندې د ترهګریزو بریدونو ترسره کول د "بریالیتوب" او "انتقام" په توګه ګڼي، پداسې حال کې چې د خدای تعالی او د هغه د رسول (ص) په نظر کې، هرڅه روښانه او څرګند دي چې څوک حیثیت او وقار لري. دا ترهګرې ډلې یقینا د شیطان ریښتیني پیروان دي، چې یوازې د انسان په بڼه راڅرګند شوي دي.
د دې بریدونو هدف په سمه توګه د لومړي ځواب په څیر دی: په نړۍ کې هر واکمن او سیاستوال نه غواړي چې د هغه واکمني او سیاسي موقف د یو لوړ ځواک لخوا سیوري شي، سقوط شي، یا استعمار شي. د دې لوی او نړیوال شیعه نفوس لخوا د دوی واکمنۍ ته د راوستلو لپاره د بحران د مخنیوي لپاره، دوی د دې ټولنو په وړاندې د سیمه ایز میکانیزم رامینځته کول اړین ګڼي. له همدې امله، دوی د دې لاریونونو د مخنیوي لپاره د هیڅ اقدام کولو څخه ډډه نه کوي: ځانمرګي بریدونه، چاودنې، مخنیوي تدابیر، خنډونه، ظلم او په شیعه ټولنو کې د عمومي خنډونو رامینځته کول ټول د واکمنانو او اړوندو ډلو په اجنډا کې دي ترڅو دا غورځنګ بې طرفه کړي او د هغې مذهبي غونډې لغوه کړي. دوی نه یوازې دا بریدونه خوند اخلي، بلکې دوی هیڅکله د ناپوهۍ تنده هم نه ماتوي.
د شیعه نړۍ په وړاندې د ترهګرو ډلو د جوړولو لپاره ترټولو مهم ټکی د اموي رژیم میراث، نن ورځ په عربي نړۍ کې ځینې حاشیه شوي ډلې، او د دوی متحدین په هغو هیوادونو کې دي چې د ایران د اسلامي جمهوریت او د هغې د متحدینو په وړاندې په جګړه کې ښکیل دي. د دې ترهګرو له نظره، دا ویره ده چې د مذهبي غورځنګونو د خپریدو سره، دا غونډې به هر کال پیاوړې او پراخه شي، او د دوی د ځواک جوړښت په وړاندې د شیعه مذهبي انقلاب امکان شتون لري. دا دقیقا د محرم او اربعین غونډې دي چې منافق ډلې د بریدونو ترسره کولو ته هڅوي، په دې هیله چې دا یووالي او جلال به د دوی د ویجاړولو لامل نه وي.
په پای کې، د لومړي او دویم ځواب دواړو هدف یو شان دی: "د مذهبي برتري غوښتل" د شیعه امامي فرقو په وړاندې د دې بدبختانه پایلو اصلي محور دی.
